Fotoatelier Karin den Boer-workshops en excursies

4-11-2017 André Kertész, één van de meesters in de fotografie 

4-11-2017 André Kertész, één van de meesters in de fotografie Eenvoudige voorwerpen fotograferen zodat het prachtig kunstwerken worden. Dat kon de Hongaarse fotograaf André Kertész. Kertész is één van de grote meesters in de fotografie. Niet alleen zijn stillevens, ook het gebruik van schaduwen en het vogelperspectief zijn kenmerkend voor zijn werk. Ik bezocht de overzicht tentoonstelling van hem in het Foam Amsterdam. In deze blog licht ik zijn stillevens en mijn inspiratie toe. 

‘De Vork’ 

André Kertész, in 1894 geboren in Hongarije, woonde van 1925 tot 1936 in Parijs. Daarna verhuisde hij naar New York waar hij de rest van zijn leven heeft gewoond. Het werk van Kertész inspireert mij vooral omdat hij in zijn compositie vaak gebruik maakte van de aanwezige schaduwen. Dat zien we in zijn straatfotografie. Maar ook in één van zijn bekendste werken, ‘de Vork’. Een treffend voorbeeld van prachtige eenvoud. Deze foto en soort gelijke foto’s zitten als beelden in mijn hoofd. Ze zetten mij op een verloren moment altijd aan het fotograferen. Bijvoorbeeld als ik een mooie schaduw zie of een eenvoudig stilleven met het invallend daglicht.

Verbinding met binnen en buiten 

De overzicht tentoonstelling van Kertész toont veel herkenbare beelden voornamelijk zwart/wit foto’s. Zoals het atelier van Mondriaan in Parijs, de foto’s van zijn broer Jeno en de surrealistische serie ‘Distortions waarin hij gebruik maakte van spiegels. Op oudere leeftijd fotografeerde hij, vanwege zijn gezondheid, veel in huis. Het uitzicht op Washington Square. Met behulp van voorwerpen in huis en het uitzicht verbond hij binnen met buiten. Het enige kleurenfotoboek “From my window” droeg hij op aan zijn inmiddels overleden vrouw Elisabeth. Het glazen beeldje was een herinnering aan haar.


Niet achter de geraniums zitten, maar ze fotograferen…

Kopieën van zijn stilleven foto’s zouden eigenlijk in verzorgingshuizen moeten hangen. Als inspiratie voor iedereen die slecht ter been is. Ik denk dat men veel plezier zou beleven aan het fotograferen van eenvoudige voorwerpen of herinneringen. En de directe omgeving wordt zo met een andere blik bekeken. 

De tentoonstelling in het Foam is nog te zien tot en met 10 januari 2018. www.foam.org/nl/museum/programma/andre-kertesz Maar ook op google is veel informatie en beeldmateriaal te vinden. In het FD een mooi verhaal over zijn leven en werk: https://fd.nl/fd-persoonlijk/1219381/de-eenzame-beelden-van-andre-kertesz ;


Workshop, Leef je uit met een stilleven. 

Zaterdag 25 november organiseer ik een foto dag rond het thema stilleven. Stap voor stap behandelen we de techniek van uw camera en experimenteren we, net als Kertézs, met stillevens. 

Locatie Goes, van 11.00 tot 16.00 uur en een vervolgavond op 13 december.

Kosten € 100,- Inclusief een heerlijke lunch en koffie/thee.

Meer informatie: http://www.karindenboer.nl/3184804/agenda-workshops


9-10-2017 Herfst, fotograferen met tegenlicht. 

9-10-2017 Herfst, fotograferen met tegenlicht. Herfst. Dat betekent dat de zon laag aan de hemel staat. Tegenlicht, strijklicht en een groot contrast tussen licht en donker. Ik geniet er altijd van om hiermee te experimenteren. Hieronder licht ik een aantal foto’s toe die ik gemaakt heb met mijn smartphone. Op de meeste smartphones zit wel de mogelijkheid om de belichting iets aan te passen. Experimenteer daar eens mee. Ook met de effecten van HDR.

Tegenlicht  

Zolang de zon niet direct in de lens schijnt en grote lichtvlakken worden vermeden, is het fotograferen met tegenlicht meestal geen probleem. De lucht wordt bij tegenlicht vaak te licht (overbelicht) in verhouding met het onderwerp. Dit geldt ook voor andere lichte of reflecterende elementen binnen je kader. Door in te zomen op je onderwerp is het ook makkelijker om de zon ‘buiten beeld’ te houden. De foto (1) met de koe heb ik iets overbelicht. Hierbij heb ik opgelet dat de oren, staart en de rug mooi oplichten tegen de donkere bomen.

Reflecties

Bij foto 2 schijnt de zon wel recht in de lens. Een leuk extraatje van mijn camera vind ik de paarse reflecties. Ik probeer hier op het juiste moment gebruik van te maken. De paarse bloemen combineren mooi met de reflecties. Maar ook het gele licht van de late zon geeft een mooi effect met paars. (foto 3) Paars en geel zijn elkaars complementaire kleuren en versterken elkaar. Om een overbelichte lucht te voorkomen is foto 2 onderbelicht. De bloemen licht ik op in een nabewerkingsprogramma. De overbelichte gedeeltes heb ik gecorrigeerd.

Silhouet

Een andere oplossingen om de zon te vermijden is er voor te zorgen dat hij achter je onderwerp zit. (foto 4). Deze uitgebloeide bloem leent zich mooi voor de silhouet/vorm die zo ontstaat. Bij foto 3 komt juist de transparantie van de bloem mooi tot zijn recht. De vorm is hier minder fraai.

Workshop fotograferen met je smartphone

Op vrijdag 3 november geef ik een fotoworkshop in Vlissingen. Wandel mee en leer anders kijken en fotograferen met je smartphone.

Van 15.00 tot 17.30 uur. Kosten € 25,-

Vertrek vanaf De Kunstschool Vlissingen. Meer informatie en aanmelden: kdboer@zeelandnet.nl of 0629441561


21-08-2017 Hollands licht 

21-08-2017 Hollands licht In mijn vorige blog had ik het over een korte fotoshoot, een experimentje zonder einddoel of expositie. Nu een verslag van een lang project aansluitend met een expositie. Niet direct een recent project, maar met gegevens uit mijn archief kan ik het proces nog duidelijk omschrijven.

Hollands licht

De schilders uit de Gouden Eeuw met het ‘Hollands licht’ fascineren mij. Natuurlijk door het gebruik van het licht maar ook door de in scene gezette huiselijke taferelen, bekend als genrestukken. Ik hou van beelden waarbij je zelf nog iets bij kan bedenken. Bijvoorbeeld: wat gebeurt daar of waar kijkt de persoon (personen) naar. Ook al zijn er in de klassieke genrestukken aanwijzingen en symbolen om de boodschap/moraal over te brengen, het blijft boeiend om hierbij je eigen invulling te bedenken.

Hoe ga ik te werk?

De schilderijen van Johannes Vermeer vond ik geschikt voor een fotoproject. Ik begon met onderzoek naar zijn werk. Hoe zijn de schilderijen opgebouwd qua compositie en gebruik van het licht? Het daglicht valt over het algemeen door een raam naar binnen en de compositie is opgebouwd uit vierkanten vlakken. Vaak staat er een tafel centraal in het beeld. Al deze elementen kan ik ook toepassen in mijn foto’s. De volgende stap was op zoek gaan naar een geschikte locatie. Ik bezocht het Abdij complex en het Zeeuws archief. Maar mijn keus werd de Zeeuws muziekschool. Tijdens mijn zoektocht heb ik ‘proef foto’s’ gemaakt op de locaties. Dit zie ik als voorbereidend schetsen met de camera. Nu nog de personen… Via een oproep in de sociale media vroeg ik vrijwilligers om mee te werken als model. Mede door de goede voorbereiding verliep de echte fotoshoot vrij vlot. Het eind project is een serie van 8 foto’s geworden.

Fotografeer het ´Hollands licht´ in je huiskamer

Ben je enthousiast over het Hollands licht? Met een groot raam en misschien wat schuiven met meubels kan jezelf ook aan de slag. Google ‘genrestuk’ (ook in de fotografie is het genrestuk te vinden) en er is vast wel iets wat je aanspreekt en past in je huidige situatie. Een genrestuk met een duidelijk verhaal of een beeld wat de fantasie prikkelt. Ik hoor of zie graag het eind resultaat.

Nieuwe cursus: Kies je eigen beeldtaal

Spreekt deze projectmatige manier van werken je wel aan? Dan is de fotocursus: ‘Kies je eigen beeldtaal’ misschien iets voor jou. Met een kleine groep gaan we aan de slag. Je kiest zelf je onderwerp en/of ik daag je uit om een thema te onderzoeken en te fotograferen. De cursus sluiten we af met een expositie. Zoals je in bovenstaand artikel leest gaat het vooral om de sfeer en de inhoud van het beeld. Deelnemen met een eenvoudige camera of fotograferen op de ‘automaat’ is dan ook mogelijk. Meer informatie: www.karindenboer.nl of vrijblijvend even een telefoontje naar 06 29441561


10-07- 2017  Zomerfruit op de foto 

10-07- 2017  Zomerfruit op de foto Zoals meestal tijdens een gezellige avond wordt het eten gefotografeerd en gedeeld via de sociale media. In mijn vrije uren houd ik me als fotograaf meestal afzijdig als er gefotografeerd wordt. Het nagerecht van die avond was voor mij wel aanleiding om wat te experimenteren. Met een bakje aardbeien en mijn smartphone ben ik aan de slag gegaan. Hieronder het verloop van mijn fotoshoot.

Ik start met foto 1. Deze valt gelijk af. Door de vingers komt de vorm van de aardbei niet goed uit. De hand is te groot in verhouding met de aardbei en trekt te veel aandacht. Ik pak een vork en dit probleem is opgelost. De vorm en de textuur komen beter uit maar een 'zwevende' aardbei vind ik ook geen succes. Een bakje yoghurt met stukjes aardbeien (foto 2) op de achtergrond valt ook af. De vormen van de aardbeien overlappen elkaar teveel zodat het beeld te rommelig wordt. De volgende foto heeft een rustiger beeld. Het wit op de achtergrond zorgt voor een mooi contrast met de rode kleur. Bovendien komt het rood terug in het schaaltje. Bij foto 4 ben ik nog een stap verder gegaan. Het schaaltje is helemaal niet meer te zien. Het witte vlak is daardoor niet meer direct als yoghurt of nagerecht herkenbaar. Dit beeld spreekt me wel aan. Vervreemding en ‘less is more’. De blaadjes van deze aardbei zijn niet mooi en vallen nu extra op in het witte vlak. Dus nogmaals een aardbei gefotografeerd maar dan met mooie groene blaadjes. Voor een experiment ben ik tevreden met het eindresultaat. (foto 5)

Met aardbeien eten en ondertussen fotograferen kom ik de lunchpauze wel door. Een paar dagen later maak ik foto’s van frambozen met yoghurt.(foto 6) Deze foto is buiten gemaakt. Hier is gelijk het effect van de zon te zien. Door de schaduw van het schaaltje en de frambozen die glimmen in het zonlicht. Dit keer heb ik wel bewust gekozen om de schaduw rand binnen het kader te laten vallen. De frambozen heb ik netjes en geordend in de yoghurt gelegd, zodat er een evenwichtige compositie ontstaat. Blauw bessen of paarse bramen met gele vla fotograferen is nog een idee voor een volgende lunch pauze…

18-06-2017 Een andere blik op strand, zee en zon 

18-06-2017 Een andere blik op strand, zee en zon Volop zomer. Waarschijnlijk heeft u hiervan al kunnen genieten. Door te fotograferen vanuit een luie stoel of liggend in het zand brengt u het optimale vakantiegevoel in beeld. In deze blog een toelichting hierop en aandacht voor de Litouwse fotograaf Tadao Cern (1983).

‘Comfort zone’. 

Tijdens een bezoek in den Haag kwam ik langs het Panorama Mesdagh en de tijdelijke foto expositie van Tadao Cern. Een fotoserie van mensen op het strand, die volkomen relaxt op hun badlaken in de zon liggen. ‘Waarom vergeten mensen op het strand hun tekortkomingen, terwijl ze in het dagelijkse leven er alles aan doen om dit te verbergen?’. Dit was voor hem een aanleiding om deze fotoserie (2013) te maken met de titel: ‘comfort zone’. Een expositie van vierentwintig mensen die comfortabel liggen te slapen. Het strand met een zorgeloos vakantiegevoel verklaart voor een deel de titel. Maar Cern heeft er ook voor gekozen om mensen te fotograferen waarbij het gezicht niet direct zichtbaar is. Er is geen confrontatie met de geportretteerden. De toeschouwer voelt zich daarom ook niet ongemakkelijk. Misschien ziet de kijker wel iets herkenbaars. Met een camera op een polsstok en zo van bovenaf gefotografeerd komt de ontspannen lichaamshouding volledig tot zijn recht. De foto’s zijn op groot formaat geprint, waardoor alle details goed zichtbaar zijn. Het harde zonlicht is genadeloos…

http://www.panorama-mesdag.nl/ontdek/tentoonstellingen/comfort-zone/

Vakantiegevoel

Voor mij is het een stap te ver om mensen te fotograferen zoals Cern. Ik ben wel op zoek gegaan naar het vakantiegevoel. Hoe breng je een vakantie/zorgeloos gevoel in beeld? Een oplossing is fotograferen vanuit een relaxte positie. In het voorbeeld liggend op een badlaken. Als je naar de foto kijkt, lijkt het of je het strand ook vanuit dit standpunt ervaart. Plaats wel op de voorgrond een voorwerp (hier de handdoek en het boek) en fotografeer met een groothoeklens. De groothoeklens van mijn smartphone geeft een enorme ruimtesuggestie. De situatie wordt dan ook nog geïdealiseerd. De mensen lijken verder weg. Het strand oogt groter. Een gemanipuleerd beeld van een overvol strand.

Nog meer inspiratie voor zon,zee en strand? Google dan de Italiaanse fotograaf (1944)Massimo Vitali, Beach series www.massimovitali.com  en de Engelse fotograaf Martin Parr (1952), Beach Therapy http://www.fubiz.net/2017/06/13/beach-therapy-by-martin-parr/ ;


11-05-2017 Anders kijken, anders fotograferen 

11-05-2017 Anders kijken, anders fotograferen

In mijn laatste blogs was er steeds aandacht voor het werk van bekende fotografen. Deze keer mijn eigen fotomomenten en ervaringen van mijn treinreis door Europa. Mijn haat/liefde verhouding met de zon en daardoor het harde licht en de donkere schaduwen. En ik ben altijd op zoek naar een bijzonder beeld of moment.

Kritisch kijken naar je foto.

Tijdens het fotograferen kijk ik al kritisch naar de compositie en het kader. Achteraf bijsnijden is niet mijn manier van werken. Ook het onbeperkt foto's maken en selecteren bij thuiskomst vind ik te veel werk achteraf. Dat wil niet zeggen dat mijn foto’s altijd in één keer goed zijn. Integendeel, soms maak ik wel drie of vier foto's voordat het naar mijn zin is.

Geduld

Bij de foto met de bloem en de oude stad op de achtergrond begon ik met het bepalen van het juiste diafragma. Hoe onscherp wilde ik de achtergrond hebben. Daarna de belichting en dan geduldig wachten. De tak op de voorgrond waaide heen en weer. Voor een goede compositie vond ik het belangrijk hoe de tak precies voor mijn lens kwam.

Zonlicht en schaduw

Een foto van een jonge stel dat precies kwam aanlopen over de schaduw lijn. En een persoon die liep in het steegje. In beide gevallen onvermijdelijke schaduwen. Op het plein is de schaduw in harmonie met de rechthoekige vormen op de achtergrond. De schaduw zorgt ervoor dat de grootte van het plein wel tot z’n recht komt, maar zo ook minder saai is. In het steegje benadrukt de schaduw juist het effect/gevoel van de smalle straten. De mensen zag en hoorde ik aankomen en dan is het afwachten en het op het goede moment de ontspanknop indrukken. Vanwege het harde licht en het grote contrast tussen licht en donker check ik vooraf wel de belichting door een 'proeffoto' te maken. Voor mij zijn de onvermijdelijke toeristen en/of voorbijgangers nu geen storende elementen, maar voegen juist iets toe aan het beeld.

Bijzondere activiteit

Een vrouw die haar straat aan het dweilen is. Ik verbaasde me over haar bezigheden. Een mooi fotomomentje in een sfeervol straatje. De schaduwlijnen lopen hier evenwichtig over de muren en versterken zo het nauwe straatje. Ook hier had ik vooraf mijn belichting gecontroleerd en dan was het afwachten totdat ze precies in het zonlicht stond. Niet alleen het licht was belangrijk. Ik vond ook dat haar handelingen duidelijk zichtbaar moesten zijn op de foto.

Presentatie ‘Anders kijken, anders fotograferen’.

Enthousiast geworden door mijn verhaal? Op 29 juni verzorg ik een presentatie van mijn foto-ervaringen. Aan de hand van veel voorbeelden geef ik uitleg over de keuze van belichting en het kiezen van het kader en het juiste moment. En ik moet eerlijk toegeven, ook bij mij gaat er nog wel eens wat mis. Blijft tenslotte wel vakantie.


27-02-2017 Fotomuseum Rotterdam.  

27-02-2017 Fotomuseum Rotterdam.  Vorige week bezocht ik de tentoonstelling, Europa, what else? Foto’s van Otto Snoek, Nico Bick en Henri Cartier Bresson in het fotomuseum te Rotterdam. Een thema dat de bezoekers uitdaagt hun visie op Europa te verbreden (volgens de website fotomuseum). Otto Snoek en Nico Bick exposeren met recent werk. De foto’s van Henri Cartier Bresson zijn gemaakt na de tweede wereldoorlog, de wederopbouw van Europa. Het onderwerp en de stilistische tegenstellingen van deze fotografen waren de redenen voor mijn bezoek.
 
De Europeanen
Henri Cartier Bresson (1908-2004) is een icoon. Hij is beroemd voor zijn foto’s van ‘het beslissende moment’. In Rotterdam wordt zijn serie ‘de Europeanen’ getoond. Deze serie gaat over het dagelijks leven in Europa en is voornamelijk op straat gefotografeerd. Foto’s van individuele gebeurtenissen maar de emoties van de geportretteerden zijn meestal ondergeschikt aan het beslissende moment. ‘Het beslissende moment’ is de rode draad, waarbij factoren zoals lichtval, omgeving en compositie samenvallen tot de essentie van het beeld. Bresson had een goed gevoel voor timing en zag een bepaalde situatie aankomen. Hij wachtte vervolgens af op het juiste en beslissende moment in een goede compositie met een nauwkeurig kader.
http://www.henricartierbresson.org/en/hcb/
 
 
Nation
Otto Snoek fotografeerde nationale feestdagen en herdenkingen door heel Europa. In zijn serie ‘Nation’ ligt de focus juist wel op de beleving van de mensen. De kleding en uitdrukkingen geven zo de gemoedstoestand en de sfeer van het evenement duidelijk weer. De foto’s zijn ingeflitst en op een confronterende en rauwe manier vastgelegd. Het beslissende moment is hier vaak een blik of getoonde emotie. Door het terloops gekozen kader lijkt het of je tussen de mensen op de foto staat. Een interessante serie met krachtige foto’s van nationale feestdagen/herdenkingen, maar het verandert niet direct mijn visie op Europa.
www.ottosnoek.com/nation
 
 
 
Parlementen van de Europese Unie
Nico Bick fotografeerde alle parlementen van Europa. Op zijn foto’s zijn juist geen personen te zien. De vergaderruimtes zijn gefotografeerd toen er niemand aanwezig was. Alle ruimtes hebben een verschillende uitstraling en diverse huisvestingen. Sommige vergaderzalen lijken wel op een kerk, bibliotheek of een theater met zelfs rood pluche. Maar er zijn ook kille ruimtes met koele kleuren. Ik vraag me af in hoeverre dit van invloed is op de mensen en dan vooral op de beslissingen die genomen worden.
http://www.nicobick.nl/parliaments/index.html
 
 
Deze drie fotografen geven ieder hun eigen visie op Europa. De actuele foto’s van Otto Snoek spraken mij het meeste aan. Bovendien met een aparte manier van presenteren. De foto’s van Snoek liggen als posters op pallets. De bezoeker mag een poster afscheuren en meenemen. Nog te zien tot en met 7 mei.
https://www.nederlandsfotomuseum.nl/
 

22-01-2017  De zee is elke dag anders 

22-01-2017  De zee is elke dag anders In mijn blog van 6 januari 2017 schreef ik al over aantrekkingskracht van de zee. Het spel van licht en water dat al zoveel fotografen, kunstenaars, toeristen en inwoners van zeeland naar de kust trekt. Niet alleen het visuele aspect trekt mensen naar de zee. Vorige jaar heb ik een fotoserie gemaakt van wandelaars op de boulevard van Vlissingen. Van veel wandelaars kreeg ik opmerkingen als: ‘ik wil mijn hoofd leeg maken’, nieuwe ideeën opdoen’, ‘heerlijk uitwaaien’.
 
Horizon 
Bruno van den Elshout fotografeerde een jaar lang, iedere dag, ieder uur de horizon. Vanaf een vast punt op het dak van een hotel in Kijkduin programmeerde hij een camera om foto’s maken. Dit leverde meer dan 8.000 beelden op. Van den Elshout maakte een selectie voor een mooi fotoboek en verschillende exposities. Door zijn aanpak met een vast standpunt, vanaf het dak en het zelfde kader stralen de foto’s rust en eenvoud uit. Er is geen verdwijnpunt. De horizon in het midden. Toch zijn het geen statische beelden. De dynamiek van licht en kleur komt zo volledig tot zijn recht en geeft de schoonheid van de zee prachtig weer.
Meer informatie: http://www.newhorizonsahead.nl/welkom
  
Licht en eenvoud 
Ook de Japanse fotograaf Hiroshi Sugimoto weet de essentie van licht en ruimte prachtig weer te geven in zijn serie ‘Seascapes’. Sugimoto reist de wereld rond om met zijn analoge grootbeeldcamera technisch perfecte zeegezichten te maken. Zijn serie bestaat uit zwart-witfoto’s met een lange sluitertijd. De golven van de zee worden hierdoor vervaagd. En met de monotone kleuren brengt hij de zee terug tot een essentie van lichtvlakken. Sugimoto kiest ook voor een frontaal beeld met de horizon iets boven het midden.  Deze eenvoud en perfectie zorgen ervoor dat zijn zeegezichten je overweldigen en laten wegdromen naar het eind van de horizon.
  
Licht en (on)eindigheid
Naast Seascapes, speelt Sugimoto ook met licht en oneindigheid in de serie lightning fields,  https://www.youtube.com/watch?v=jc-KfF84QD4
en theatrale beelden van lege bioscoopzalen. Samen met de foto’s van wassen beelden en diorama’s, een overzichtstentoonstelling die een reis naar Amsterdam zeker waard is.
Info fotomuseum A’dam: www.foam.nl
Interview met Hiroshi Sugimoto: https://www.youtube.com/watch?v=81bNv9qCy6M
 
 
 


06-01-2017  Originaliteit in de kunst 

06-01-2017  Originaliteit in de kunst Alles is al gedaan…                              
Eind november bezocht ik een themadag over originaliteit in de kunst. Hoe origineel ben je als kunstenaar en waar haal je de inspiratie vandaan? De meeste kunstenaars halen hun inspiratie uit de samenleving, eigen ervaring, de natuur of de kunst (literatuur, muziek etc.) Eén van de stellingen van deze dag: ‘Alles is afkomstig van anderen. Het is de taak van de kunstenaar om zijn indrukken te verwerken tot een eigen verhaal’. Een interessante dag met diverse sprekers. Genoeg stof om na te denken over mijn eigen vrije werk. Meer info over deze dag: https://zomerexpo.nl/algemeen/is-origineel-nog-relevant
 
Beelden in mijn hoofd.
Naast mijn werk als fotograaf, schilder en teken ik graag. Ik herinner me een schilderij gemaakt tijdens een workshop. Een geabstraheerd schilderij met bloemmotieven en takken. Spontaan en uit mijn hoofd op het doek gezet. Tenminste dat dacht ik op dat moment. Pas maanden later kwam ik er achter dat het een motief van gordijnen was. Gordijnen voor een raam waar ik elke dag langs fiets. Niet exact het zelfde beeld. En iemand anders zou de vergelijking niet direct herkennen, maar zelf zag ik weer mijn schilderij erin terug.
 
 
Het dilemma van de zeegezichten.
Vorig jaar ben ik gestart met een fotoserie van zeegezichten. Dit keer wel bewust dat de zee niet bepaald een origineel onderwerp is. Beelden van de Japanse fotograaf Hiroshi Sugimoto en Bruno van Elshout kwamen in me op toen ik één van mijn eerste foto’s maakte. Daarmee ook twijfel, is dit niet te veel geïnspireerd. Maar net als zo veel fotografen, kunstenaars, natuurliefhebbers en Zeeuwen ben ik gefascineerd door het spel van licht en water. Inmiddels een jaar en veel mooie fotomomenten verder, heb ik hier toch mijn eigen draai aan kunnen geven. Niet alleen de zee maar ook het landschap probeer ik minimalistisch vast te leggen.
Uitgangspunt is de horizon met lucht, zee of land ontdaan van zo veel mogelijk details. Een onderwerp waar ik nog jaren aan kan werken…
 
Reacties
Ik ben benieuwd naar ervaringen van andere fotografen/kunstenaars en hun inspiratie/originaliteit. Wil je reageren, dat kan met een berichtje of op mijn facebook pagina. Ik hoor het graag.
In mijn volgende blog een toelichting op de zeegezichten van Hiroshi Sugimoto en Bruno van Elshout. De Japanse fotograaf Sugimoto heeft momenteel een prachtige overzichtstentoonstelling in het Foam A’dam.
https://www.foam.org/nl/museum/programma/hiroshi-sugimoto
 
 
 

 

BLOG 18-11-2016 Tentoonstelling Saul Leiter Fomu Antwerpen

Tijdens mijn opleiding fotografie zag ik voor het eerst het werk van Saul Leiter. Een Amerikaanse fotograaf (1923-2013) die bekendheid kreeg met zijn straatfotografie. En één van de eerste fotografen die voor niet commerciële doeleinden kleuren foto’s maakte. Saul Leiter werkte voornamelijk in New York. Typerend voor zijn werk zijn onder andere reflecties of condens op de ruiten, grote kleurvlakken, bijzonder kader en bijna abstracte beelden.
 
Heerlijk Alledaags
De fotoserie waar ik tijdens mijn opleiding mee bezig was had de titel “Heerlijk Alledaags”. Ik wil mijn eigen werk zeker niet vergelijken met Saul Leiter, maar het thema paste wel bij het werk van hem. Behalve de schoonheid van alledag ben ik ook altijd opzoek naar een vervreemding of een beeld waar je zelf een invulling aan kan geven. Dat is ook wat me zo aanspreekt in het werk van Saul Leiter Hij geeft geen oordeel over de personages. Ze zijn onderweg, onderdeel van het dagelijks tafereel. Wie, wanneer en waar naar toe mag de kijker zelf invullen. De vervreemding in zijn foto´s wordt veroorzaakt door spiegelingen, reflecties en/of kleurvlakken. Leiter is beslist geen fotograaf die de negatieve aspecten van een grote stad in beeld brengt. Geen daklozen, beelden van leegstand of deprimerende woon wijken, maar ‘the beauty of every day live’. Momenteel is er een tentoonstelling in Antwerpen. In 2013 exposeerde hij in het Joodshistorisch Museum in Amsterdam. Zie hier een interview. Hieronder een toelichting bij zijn één van zijn bekendste werken.
 
Anders kijken
Titel ‘Snow’ gemaakt  in 1960. Een foto met getemperd licht op een sombere, vochtige dag in New York. De kleuren bestaan hoofdzakelijk uit witgrijze tinten met op de achtergrond een duidelijk aanwezig geel kleurvlak. We zien een strook natte sneeuw, twee figuren en waarschijnlijk een auto of bestelbusje. De ruimte of diepte wordt bepaald door een beslagen ruit. De tekst op de ruit is onduidelijk zodat het niet afleidt of invloed heeft op het beeld. Het condens belemmert een volledig overzicht maar midden in het beeld ontvouwt een schoon stukje ruit. Daardoor kunnen we net een man onderscheiden. Het is onduidelijk wat hij aan het doen is en of hij contact heeft met de persoon links in beeld. Zo zet Leiter een fascinerend en vragend beeld neer en tegelijkertijd kan men zich helemaal inleven in de sfeer van dat moment.
Als fotograaf vraag ik me wel af of de ruit al een stukje was schoongeveegd of dat de fotograaf hier zelf heeft ingegrepen.
 
Straatfotografie
De sombere wintermaanden nodigen niet direct uit om met de camera op stap te gaan. Maar trotseer regen, wind, sneeuw en ga op zoek naar reflecties, beslagen ruiten of gekleurde paraplus. Blijf je liever binnen, bekijk dan het werk van Saul Leiter op Google. Of beslist een aanrader de tentoonstelling in Fomu Antwerpen.

Zaterdag 28 januari
Een fotodag in Antwerpen. Rondleiding Fotomuseum en fotograferen in het centrum.  Meer informatie zie deze website info workshops/volwassenen

´One doesn’t have to be in some far away dreamland in order to find beauty´, Saul Leiter.
 
 

 

BLOG 28-10-2016 Portretfotografie 

De mensen die mij en mijn werk een beetje kennen, weten dat ik niet echt een glamour fotograaf ben. Glamour, letterlijk schone schijn of betoverende charme. Bij portret fotografie gaat het bij mij in eerste instantie om de persoon. Iedere persoon heeft zijn eigen ‘minpuntjes’. Aan mij de taak om de pluspunten tot hun recht te laten komen. Zodat de persoon tijdens het fotograferen recht in de camera kijkt en de confrontatie aangaat met de toeschouwer.
 
Jeugd en perfectie 
Een paar weken gelden bezocht  ik de tentoonstelling van de mode fotograaf Peter Lindbergh. (Kunsthal, Rotterdam). Bij binnenkomst staat deze uitspraak van hem op de muur: ‘Het is de taak van iedere fotograaf om de vrouw, en uiteindelijk iedereen, te bevrijden van de terreur van jeugd en perfectie’. Bewust van mijn eigen minpuntjes struin ik langs de foto’s. Op zoek naar ouderdom en imperfectie. Maar op de meeste foto’s staan topmodellen. Gefotografeerd in opdracht van Voque en Harper Bazaar. Kennelijk houdt Lindbergh zichzelf niet aan deze uitspraak.*  Opnieuw en objectief als fotograaf bekijk ik zijn grote overzichtstentoonstelling. Voornamelijk zwart-wit foto´s. Overwegend met perfecte en jonge modellen of beroemdheden met een perfecte styling in combinatie met een goed overwogen omgeving. Lees meer, een interview uit NRC van 2 september. 

* 1 dec. 2016  Pirelli kalander 
Peter Lindbergh heeft 14 Oscar winnende actrices gefotografeerd voor de Pirelli kalander van 2017.  Geen of weinig make-up en zonder lijntjes, rimpels of andere imperfecties weg te werken.  


Ouderdom en imperfectie 
Ook in de Kunsthal, maar in een kleinere zaal hangt het werk van de Oostenrijkse fotograaf Peter Granser met de titel:´Heet mijn man Henk?´. Voor mij een onbekende fotograaf, maar zijn werk maakt veel indruk. Enige jaren verbleef hij met regelmaat in verzorgingstehuizen om deze prachtige documentaire te maken van Alzheimer patiënten. Voornamelijk portretten, dichtbij gefotografeerd meestal met een zachte pastel kleurige achtergrond en weinig contrast. Zo komt de kwetsbaarheid van deze mensen volledig tot zijn recht. Portretfoto’s met angstige, boze of in zichzelf gekeerde uitdrukkingen, maar Granser laat de mensen wel in hun waarde. De lege ruimtes waarin ze verblijven zijn niet direct definieerbaar. De medebewoners en/of het verzorgend personeel is niet gefotografeerd. De eenzame en kleine wereld van Alzheimer patiënten. Herkenbaar voor iedereen die deze sluipende ziekte van dicht bij meemaakt of heeft meegemaakt.
Lees meer over Peter Granser
 
Een paar dagen later volg ik een workshop succesvol ondernemen. Samen met 6 vrouwen praten we enthousiast en gedreven over ons werk. Ik vraag een aantal vrouwen om te poseren zonder visagie en styling in hun thuis situatie. Ans, Christine, en Loes gingen de uitdaging aan. Het is een cliché, maar schoonheid zit toch van binnen.
Meer portretfotografie vindt u op deze website. En heeft u zin om ook portret foto’s te maken, kijk dan op de pagina workshops volwassenen

 

BLOG 7-10-2016 Introductie over fotografie, passie en visie
 
Al meer dan 9 jaar werk ik als freelance fotograaf en gastdocent fotografie. Mijn passie is het vastleggen van beelden. Het bijkomende contact met mensen vind ik daarbij een belangrijke meerwaarde in mijn werk. Vandaar ook mijn keuze om fotografielessen te verzorgen voor kinderen en volwassenen. Ik heb er veel plezier in om mensen te inspireren en vooral enthousiast te maken voor fotografie en bijbehorende relevante thema’s.
  
Waarom nu een blog? 
Al bijna 2 jaar verstuur ik met regelmaat een nieuwsbrief. Hierin staan enkele fototips en  de geplande activiteiten, zoals fotoworkshops, lezingen en exposities.  Alles, zoals het hoort, kort en overzichtelijk. Mijns inziens is er zoveel meer te vertellen over fotografie dat ik dit graag wil aanvullen met het schrijven van een blog. Mijn passie, ervaring en kennis op het gebied van fotografie wil ik graag delen en ik hoop zo de lezer enthousiast te maken, te inspireren en vooral te kijken.
 
Wat fotografeer je, wat denk je en wat voel je. 
Als fotograaf ben ik erg visueel ingesteld. Ik kijk graag naar beeld, ik denk in beelden, ik onthoud in beelden en ik analyseer graag beelden.  Het boeit me niet alleen wat ik zie, maar vooral wat ik daarbij voel of denk. Ik vraag me af wat de maker van het beeld mij wil vertellen. De esthetiek is belangrijk, maar het gevoel wat een foto of beeld oproept speelt voor mij ook een belangrijk rol. In mijn fotografielessen is dit een terugkomend thema, hoe maak je sterke, krachtige  foto’s die de toeschouwer raken? Wanneer ik in opdracht werk is de beeldvorming een bepalende factor voor het eind resultaat. Bij mijn autonoom werk heb ik alle vrijheid om hiermee te experimenteren en naar eigen inzicht naar een gewenst resultaat te werken.
 
Rode draad. 
Regelmatig zie ik quotes voorbij komen via de sociale media. Twee ervan komen in mijn gedachten bij het op starten van een blog.
‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’,  Pippi Langkous.
De rode draad voor de inhoud van het blog, de uitspraak van de Amerikaanse kunstenares, Agnes Martin: ‘When your eyes are open, you see beauty in anything’.
 

Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Tomston